Met de Basic Solar Box  heeft u uw eigen zonne-energiecentrale in huis om gemakkelijk energie op te wekken en zo uw stroomkosten te verlagen. De Basic Solar Box  is erg gebruiksvriendelijk en kan gemakkelijk gemonteerd  en  geïnstalleerd worden.
In de Basic Solar Box zit alles inbegrepen wat je nodig hebt om zonne-energie op te wekken : 
- Een zonnepaneel die ervoor zorgt dat de zonne-energie  wordt omgezet in elektriciteit.
- Een omvormer is het apparaat die gelijkstroom afkomstig van zonnepanelen omzet naar wisselstroom of wisselspanning
- De draagconstructie om de zonnepaneel op te monteren en de  montageonderdelen om het in een geheel aan elkaar te monteren.
-De kabels om alles met elkaar te verbinden.

Na de montage kunt u de Basic Solar Box  met het huisstroomnet gemakkelijk verbinden door middel van een  een AC-installatiekabel. Deze is met een lengte van 5 meter standaard bij de Basic Solar Box gevoegd. Indien je een langere kabel nodig hebt, kan je deze apart bij bestellen.
Als u de handleiding ingewikkeld vind om te gebruiken, kunt u ook hieronder een filmpje kijken van een montage van een Basic Solar Box.

 

kolom sale

volg onze klanten

 

 
 

Hoe werkt duurzame energie?

1) Hoe werkt zonne-energie?
2) Hoe werken zonnepanelen
2) Hoe werkt een zonneboiler


Hoe werkt zonne-energie?
Zonne-energie is energie van de zon in de vorm van warmte en licht. Deze energie vormt samen met secundaire vormen zoals windenergie, getijdenenergie, waterkracht en biomassa meer dan 99,9% van alle hernieuwbare energie op Aarde.

De zon is een ster die zich gemiddeld op 150 miljoen kilometer afstand van de aarde bevindt. De energie die de zon uitstraalt ontstaat door kernfusie. De atmosfeer en de magnetosfeer (het magnetisch veld van de aarde) beschermen het leven op aarde tegen het grootste deel van de schadelijke straling die de zon naast licht en warmte eveneens uitstraalt. De hoeveelheid energie die de aarde bereikt, is ca. 9000 maal groter dan de energiebehoefte van alle 6,5 miljard aardbewoners samen. De energie bereikt de aarde als licht en warmtestraling, een mengsel van elektromagnetische straling van verschillende golflengten, voor 99% liggend tussen 300 en 3000 nm (de golflengten van zichtbaar licht vallen tussen 390 en 780 nm).


Mate van insolatie wereldwijd De oranje gebieden in de Sahara en Zuid-Spanje zouden elk voldoende zonne-energie kunnen opvangen voor de energievoorziening van Europa

Gebruik door de mens
Met zonne-energie wordt tegenwoordig meestal bedoeld: de energie die mensen zelf met hun technologie opwekken direct vanuit van zonnestraling. Dit gebeurt op dit moment in Nederland en België vooral op twee manieren:

1) De meest gebruikte toepassing is thermische zonne-energie waarbij zonlicht wordt omgezet in warmte. Dit gebeurt door zonneboilers (oftewel zonnecollectoren, -panelen).

2) Een andere manier om gebruik te maken van zonlicht is door middel van zonnepanelen met fotovoltaïsche cellen (ook wel PV-cellen genoemd). Die zetten het licht direct om in elektriciteit : zonnestroom.


Het grote probleem bij het praktische gebruik van deze energie is dat de zonneconstante, de (maximale) hoeveelheid energie die per vierkante meter per tijdseenheid op het oppervlak valt, niet erg groot is (ca. 1367 Watt per vierkante meter in de bovenste lagen van de atmosfeer; op de grond minder, afhankelijk van de dikte van de tussenliggende laag lucht, de hoek waaronder de zon de aarde treft, de afstand tussen de aarde en de zon die met de seizoenen iets verandert, en vooral ook het voorkomen van wolken). Daarom moet de energie over een vrij groot oppervlak 'geoogst' worden om economisch rendabel te worden. Het woord oogsten is hier zeker van toepassing, omdat de landbouw al eeuwen niets anders doet dan zonne-energie oogsten in biochemisch gebonden vorm, zoals zetmeel in granen of aardappelen.

Voor landen waar de zon bijna de hele dag schijnt bestaat een goede technologie om zonne-energie te oogsten: geconcentreerde zonne-energie, ook wel thermische zonne-energie genoemd (in het Engels: CSP: Concentrated Solar Power). Hierbij worden de zonnestralen door middel van spiegels samengebracht op een klein oppervlak, waar een hoge temperatuur ontstaat. Met die hoge temperatuur wordt stoom gemaakt, waarmee net als in een gewone centrale elektriciteit wordt opgewekt. De CSP-technologie is goedkoper dan de PV-technologie. In Californië functioneren sinds de jaren 80 een aantal CSP-centrales met een gezamenlijk piekvermogen van 350 MWe naar volle tevredenheid.

Een andere vorm van duurzame zonne-energie is de zonnetoren. Lucht wordt opgewarmd door zonnewarmte onder een cirkelvormig doorschijnende collector die aan de rand open is. Zo vormt het doorschijnende dak samen met de grond een opslagruimte voor door de zon opgewarmde lucht. In het midden van de cirkel staat een verticale toren, die aan de basis een grote doorsnede heeft. Omdat hete lucht lichter is dan koude lucht, stijgt deze op door de toren. De toren zuigt meer lucht aan en er wordt nieuwe koude lucht aangevoerd aan de rand van de opslagruimte. Een continue stroom van lucht kan bereikt worden door met water gevulde buizen onder het dak te plaatsen. Overdag warmen deze op en 's nachts geven ze hun warmte af. Zo is er sprake van een constante stroom veroorzaakt door zonnewarmte. De energie die ontstaat bij deze opwaartse stroom lucht wordt door windturbines omgezet in mechanische energie en met generatoren wordt deze mechanische energie omgezet in elektrische energie.

Ter illustratie van het potentiële vermogen van grootschalige zonne-energie het volgende voorbeeld. Het energiegebruik van Europa bedraagt ca. 1020Joule/jaar. Op basis van een energieopbrengst met een rendement van ca. 15% zou een gebied in de Sahara met een oppervlak van netto ca. 50.000 vierkante kilometer voldoen voor alle energie die in Europa wordt gebruikt. Zie het oranje gebiedje op het kaartje in de Sahara. Dit is exclusief ruimte voor wegen, wonen en werken in het gebied van de zonnecentrale. En mits het probleem van energieopslag en -transport wordt opgelost. Voor een dergelijke zonnecentrale in Zuid-Europa (bijvoorbeeld Spanje, zie de illustratie) zou grofweg het dubbele oppervlak nodig zijn. Met vanzelfsprekend dezelfde kanttekening m.b.t. logistiek en opslag zoals hiervoor genoemd. Bovendien gaat bij noordelijker gelegen centrales het verschil tussen de seizoenen een grotere rol spelen.

Eigen beheer

Zonnepanelen op een woning

De aanschaf van zonnepanelen wordt steeds goedkoper. Voor kleine systemen (dak van een woning) liggen de prijzen voor een compleet geïnstalleerd systeem op ca. € 4,50 per Wattpiek vermogen. Op een gemiddeld woningdak past zo'n 3 kilowatt-peak, dat kost dan € 16.500. In Nederland levert iedere kilowatt-peak per jaar zo'n 800 - 950 kWh (kilowattuur). Sinds 2008 is er in Nederland subsidie voor zonnepanelen (de SDE) die ondanks haar beperkingen de terugverdientijd ongeveer halveert. In Vlaanderen had één op de 800 gezinnen een zonne-energie-installatie in september 2007, wat tien maal zoveel was als drie jaar eerder.

Ook in veel andere landen (o.a. Duitsland, Spanje, Italië, Frankrijk, België) zijn er terugleververgoedingen: als men een kWh zonnestroom aan het net levert wordt daarvoor een vergoeding betaald die hoger ligt dan de prijs van "gewone" stroom, meestal € 0,40 tot € 0,50 per kWh. Daarmee kan een investeerder zijn zonne-energiesysteem terugverdienen in een jaar of 10. Zo wordt een groeiende markt gecreëerd. De innovatie die hierdoor gegenereerd wordt, brengt de kosten van zonne-energiesystemen met 5 tot 7% per jaar omlaag. Hierdoor komt het punt waarop ze kunnen concurreren met gewone stroom uit het net (voor consumenten nu ca. € 0,23 per kWh) steeds dichterbij. Sinds 2004 groeit de markt zó sterk (wereldwijd circa 50% per jaar [1]), dat er een tekort is aan het benodigde zeer zuivere silicium, met prijsstijgingen van de systemen tot gevolg. Sinds 2006 wordt er veel productiecapaciteit voor silicium bijgebouwd, zodat naar verwachting tussen 2008 en 2010 de prijs dankzij deze schaalvergroting weer omlaag kan.

Een ander groot voordeel van zonnepanelen is het feit dat men elektrische energie kan verkrijgen op plaatsen waar het moeilijk, of onmogelijk is, om elektrische leidingen te leggen.

Hoe werken zonnepanelen?

Sommige materialen zoals silicium hebben de mogelijkheid om direct zonlicht om te zetten in electriciteit. Dit heet het fotovoltaïsch effect. Het wordt gebruikt in het ontwerp van zonnepanelen die nu toelaten dat sommige gebouwen om elektriciteit te produceren.

 

Zonnecellen zijn meestal gemaakt van silicium. Dat silicium bestaat uit twee lagen. Onder invloed van licht gaat er tussen de twee lagen een elektrische stroom lopen. Daarom heten zonnepanelen ook wel fotovoltaïsche cellen (Grieks photos: licht, en Volt naar de eenheid van elektrische spanning). Afgekort wordt gesproken van PV-systemen. Een andere vorm van PV zijn de elementen gemaakt met de dunnelaagtechnologie. Hierbij wordt gebruikgemaakt van amorf silicium. Deze elementen hebben een lager rendement, maar zijn ook beduidend goedkoper. Het rendement van gangbare zonnecellen ligt tussen ca. 5 en 15%, waarbij de cellen met betere rendementen wel meestal onevenredig veel duurder zijn.

Fotovoltaïsche zonnepanelen benutten zonlicht of daglicht, waarbij door de absorptie van fotonen in de zonnecellen een spanning ontstaat die wordt gebruikt om elektriciteit op te wekken. De fotovoltaïsche opgewekte stroom kan aan het lichtnet geleverd worden (netgekoppeld systeem), in accu's opgeslagen worden (voor verlichting of bijvoorbeeld voor communicatiesystemen op afgelegen plekken) of direct gebruikt worden om bijvoorbeeld een pomp aan te drijven (autonoom systeem). Een zonnecel die met zijn esthetische kwaliteit bijzonder geschikt is voor zichtbare architecturale toepassingen, is de achtercontactcel. Die wordt zo genoemd omdat alle elektrische contacten op de achterzijde plaatsvinden en de voorkant een nauwelijks zichtbaar metalen raster heeft, zonder storende dubbele metaalstroken. Dat resulteert ook in een grotere bruikbare oppervlakte van de cellen en hoeveelheid geleverde stroom.


De opbrengst van een plant hangt voornamelijk af van drie factoren:

1. De zonnige regio van de woonplaats;
2. Het effect masker (grijze gebieden op het dak);
3. De richting en de helling van het dak.
 
Netgekoppelde fotovoltaïsche systeem

1. Het geïntegreerde PV-systeem produceert elektriciteit doorlopend van zonnestralen.
2. De omvormer zet gelijkstroom om naar wisselstroom. De omvormer is beschermd voor en na een dongle.
3. De elektriciteitsmeter registreert de elektriciteit die wordt geproduceerd door de panelen, en vervolgens weer in het net.
4. Elektriciteitsverbruik in het huis wordt verzorgd door het netwerk via de gebruikelijke teller aan te schaffen.


Bijna alle PV-systemen zijn nu geïnstalleerd op sites op het net aangesloten. Door het injecteren van de elektriciteit die zij produceren in het netwerk, ze helpen om te mengen stijging van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen in onze energie.  De Europese doelstelling die wij onszelf hebben opgelegd is dit aandeel te verhogen naar 20% in 2020.

Deze oplossing vermijdt de valkuilen van het opslaan van elektriciteit. Echter, de productiekosten van fotovoltaïsche elektriciteit is nog steeds hoog in vergelijking met conventionele energie. Dit is de reden waarom de Europese staten hebben ingevoerd feed-in tarieven aantrekkelijk te sector te ondersteunen de ontwikkeling van de. De Franse tarieven met name ten gunste van de integratie van fotovoltaïsche zonne-energie in gebouwen.

Sommige systemen zijn niet of kunnen niet worden aangesloten op de openbare energievoorziening, omdat het technisch te complex om het netwerk uit te breiden (in bergachtige gebieden, bijvoorbeeld) of omdat de kosten van een dergelijke operatie niet gerechtvaardigd zijn. Deze sites kunnen dan door middel van stroomstoten door fotovoltaïsche zonnecellen in combinatie met accu's.

De verschillende technologieën van fotovoltaïsche panelen

Een fotovoltaïsche cel bestaat uit een of twee lagen halfgeleidermateriaal. Silicium, het meest voorkomende element op aarde na zuurstof, is de meest gebruikte halfgeleider.

De kristallijn silicium cellen zijn gemaakt door het snijden van dunne plakjes in een kristal silicium (monokristallijn cel) of in een blok van silicium kristallen (multikristallijn).

De technologie gaat storten dunne lagen van zeer dunne lagen van lichtgevoelig materiaal op een low-cost carrier, zoals glas, roestvrij staal of kunststof (thin film-module).

 De term "fotovoltaïsche" is gevormd uit het Griekse "foto's" (φωτoς: licht, helderheid) en de naam van de Italiaanse fysicus (Alessandro Volta), die de batterij uitvinder van de elektrische in 1800 en gaf zijn naam aan de meeteenheid de spanning, de Volt.

Het fotovoltaïsch effect werd ontdekt in 1839 door Alexandre-Edmond Becquerel het Frans.

Naar onze zonnepanelen winkel klik hier

Hoe werkt een Zonneboiler

Het belangrijkste onderdeel van een zonneboiler is de zonnecollector waarin de elektromagnetische straling van de zon wordt omgezet in warmte.

Het principe van een zonneboiler is eenvoudig: als een tuinslang de hele dag in de zon ligt, wordt het water in de slang erg warm. Zonneboilers maken gebruik van datzelfde principe. Zelfs in de winter als de zon maar een paar uur schijnt, kan zo'n boiler voldoende warm water produceren om te douchen, te wassen of schoon te maken. Sommige systemen leveren ook een bijdrage aan de ruimteverwarming.

Een zonneboiler bestaat uit een zonnecollector en een voorraadvat. De zonnecollector vangt zonlicht op. De moderne vlakkeplaatcollector bestaat uit een absorber met een speciale coating, een zogeheten spectraalselectieve laag. Deze laag heeft een hoge absorptiefacter en tegelijkertijd een lage emissiefactor. (Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld zwarte verf.) Deze laag wordt opgedampt op een metalen plaat, zoals koper of aluminium. Aan de achterzijde van deze metalen plaat lopen dunne leidingen waardoor het collectormedium stroomt, waaraan de ingewonnen warmte wordt afgegeven. De absorber wordt aan de achterkant en zijkant geïsoleerd met een dikke laag steenwol en/of polyurethaanschuim en aan de voorkant met een glasplaat van ijzerarm, gehard glas. De maximumtemperatuur (stagnatietemperatuur) van een collector hangt af van de hoeveelheid instraling en het type collector. Vacuümbuiscollectoren, weer een ander type, kunnen echter wel stagnatietemperaturen bereiken van over de 200 graden Celsius.

De collector wordt in Nederland vaak op het dak van een woning geplaatst. De opbrengst in Nederland is optimaal als de hellingshoek van de collector ongeveer 45 graden is en deze georiënteerd is op het zuiden. Het warme water wordt bewaard in een voorraadvat, omdat de productie van de warmte met behulp van een zonnecollector niet altijd gelijk is aan de vraag. Bij een geopende warmwaterkraan stroomt het koude leidingwater door het opgewarmde voorraadvat naar de kraan. Als het water niet warm genoeg is, dan brengt bijvoorbeeld de cv-ketel, de geiser of een warmtepomp het op de gewenste temperatuur. Dit proces heet naverwarming.

Energiebesparing

De jaarlijkse besparing van een standaardsysteem met vlakkeplaatcollector bedraagt 150 tot 350 kubieke meter aardgas bij een collectoroppervlak van ongeveer 2,5 tot 3,5 vierkante meter ( /-3,6 tot 4.2GJ). De besparing is afhankelijk van het tapwaterverbruik. Voor een gemiddeld huishouden tot vier personen scheelt dat ongeveer de helft van het verbruikte gas voor het verwarmen van het tapwater. Dat levert een jaarlijkse besparing op van ongeveer € 200,-. De jaarlijkse elektriciteitsbesparing ten opzichte van een elektrische boiler bedraagt ongeveer 1300 kWh en dit levert een financiële besparing op van zo'n € 260,- (alle bedragen zijn prijspeil 2009).

Een vacuümbuissysteem heeft in de winter een wat hoger rendement dan een vlakkeplaatcollector, doordat deze minder warmte verliest aan de omgeving. Hierdoor kan een vacuümbuissysteem ook gebruikt worden voor cv-verwarming. Wanneer een systeem met vacuümbuizen wordt gebruikt voor alleen tapwater en cv-verwarming, is er vaak in de zomer veel warmte over, doordat het systeem op de winterperiode wordt gedimensioneerd, of te weinig warmte voor de cv in de winter wanneer het op de zomer(tapwater)behoefte wordt gedimensioneerd. De zonneboiler moet warmer zijn in de winter dan de retourtemperatuur van de cv om iets te kunnen toevoegen. Vaak is de zonneboiler te koud om warmte te kunnen toevoegen aan de cv, doordat de zon in de winter nu eenmaal minder krachtig is en er ook minder zonnige dagen zijn. Wanneer er in de zomer warmte over is, is die niet op te slaan voor de winterperiode, waardoor het totale rendement van zo'n systeem lager uitvalt. De prijs van een vacuümbuis/heatpipesysteem is zo'n 1,5 tot 3 maal hoger dan van een vlakkeplaatsysteem, afhankelijk van het merk van de buizen. Omdat in Nederland de subsidie bedoeld is voor tapwatersystemen, is de subsidie voor systemen van meer dan 6 m2 lager dan die voor systemen van kleiner dan 6 m2. Tevens geldt er een maximumsubsidie per huishouden van € 1500 om de kleine systemen aan te moedigen. Op dit moment zit er geen geld in de pot voor de regeling duurzame warmte. Het is niet bekend of deze dit jaar nog wordt aangevuld.

Overtollige zonnewarmte in de zomer kan echter wel opgeslagen worden onder gebouwen die al verwarmd worden met een warmtepomp. Zodoende wordt 's zomers het grondwater onder een gebouw verwarmd. Zonneboilers kunnen zo het rendement van een warmtepompinstallatie flink verhogen, en daarmee de CO2-belasting door gebouwverwarming nog verder verlagen.



Schematische werking zonneboiler: koud water komt in een geïsoleerd voorraadvat (B). Het collectormedium wordt via de zonnecollector (C) opgewarmd door zonnestraling (D), waardoor het water in het vat verhit wordt en warm water afgegeven kan worden (E). De watertemperatuur in het vat is bovenin (F ) door convectie warmer dan het water onder in het vat (G-)